सुरेश भटांची माफी मागून 🙏🏻
रोगट मी झालो असा की, मी पुन्हा तंदुरूस्त नाही
एकदा खोकलो असा की, मग पुन्हा खोकलोच नाही!
जन्मभर केमिस्टने माझ्या, दाखविले नाना बहाणे;
नोंद पण फसव्या बिलाची, शेवटी पाहिलीच नाही
कैकदा रात्रीत तेंव्हा औषधांचे घोट प्यालो;
पण उजाडता तरिही,हाय मी उठलोच नाही
सारखे माझ्या मित्रांचे टोमणे सांभाळले मी;
एकदा प्रतिसादलो असा, मग पुन्हा बोललोच नाही
स्मरतही नाहीत मजला 'शब्द' ते माझ्या व्यथांचे;
एवढे स्मरते मला की, नस माझी दिसलीच नाही!
वाटले मज गुणगुणावे, 'मास्क' पण झाले
ति-हाइत,
लावले रोज मुखवटे, ते मला शोभलेच नाही!
संपल्यावर खेळ माझ्या वाकड्या विडंबनाचा...
लोक धावून आले अचानक; मी कुठे दिसलोच नाही
📝१५/०३/२०२०
अमोल
poetrymazi.blogspot.in
मुळ गझल:-
जगत मी आलो असा की, मी जसा जगलोच नाही!
एकदा तुटलो असा की, मग पुन्हा जुळलोच नाही!
जन्मभर अश्रूंस माझ्या शिकविले नाना बहाणे;
सोंग पण फसव्या जिण्याचे शेवटी शिकलोच नाही!
कैकदा कैफात माझ्या मी विजांचे घोट प्यालो;
पण प्रकाशाला तरीही हाय, मी पटलोच नाही!
सारखे माझ्या स्मितांचे हुंदके सांभाळले मी;
एकदा हसलो जरासा, मग पुन्हा हसलोच नाही!
स्मरतही नाहीत मजला चेहरे माझ्या व्यथांचे;
एवढे स्मरते मला की, मी मला स्मरलोच नाही!
वाटले मज गुणगुणावे, ओठ पण झाले तिऱ्हाइत;
सुचत गेली रोज गीते; मी मला सुचलोच नाही!
संपल्यावर खेळ माझ्या आंधळ्या कोशिंबिरीचा....
लोक मज दिसले अचानक; मी कुठे दिसलोच नाही!
(रंग माझा वेगळा ह्या काव्यसंग्रहातून)
सुरेश भटांची कविता
रोगट मी झालो असा की, मी पुन्हा तंदुरूस्त नाही
एकदा खोकलो असा की, मग पुन्हा खोकलोच नाही!
जन्मभर केमिस्टने माझ्या, दाखविले नाना बहाणे;
नोंद पण फसव्या बिलाची, शेवटी पाहिलीच नाही
कैकदा रात्रीत तेंव्हा औषधांचे घोट प्यालो;
पण उजाडता तरिही,हाय मी उठलोच नाही
सारखे माझ्या मित्रांचे टोमणे सांभाळले मी;
एकदा प्रतिसादलो असा, मग पुन्हा बोललोच नाही
स्मरतही नाहीत मजला 'शब्द' ते माझ्या व्यथांचे;
एवढे स्मरते मला की, नस माझी दिसलीच नाही!
वाटले मज गुणगुणावे, 'मास्क' पण झाले
ति-हाइत,
लावले रोज मुखवटे, ते मला शोभलेच नाही!
संपल्यावर खेळ माझ्या वाकड्या विडंबनाचा...
लोक धावून आले अचानक; मी कुठे दिसलोच नाही
📝१५/०३/२०२०
अमोल
poetrymazi.blogspot.in
मुळ गझल:-
जगत मी आलो असा की, मी जसा जगलोच नाही!
एकदा तुटलो असा की, मग पुन्हा जुळलोच नाही!
जन्मभर अश्रूंस माझ्या शिकविले नाना बहाणे;
सोंग पण फसव्या जिण्याचे शेवटी शिकलोच नाही!
कैकदा कैफात माझ्या मी विजांचे घोट प्यालो;
पण प्रकाशाला तरीही हाय, मी पटलोच नाही!
सारखे माझ्या स्मितांचे हुंदके सांभाळले मी;
एकदा हसलो जरासा, मग पुन्हा हसलोच नाही!
स्मरतही नाहीत मजला चेहरे माझ्या व्यथांचे;
एवढे स्मरते मला की, मी मला स्मरलोच नाही!
वाटले मज गुणगुणावे, ओठ पण झाले तिऱ्हाइत;
सुचत गेली रोज गीते; मी मला सुचलोच नाही!
संपल्यावर खेळ माझ्या आंधळ्या कोशिंबिरीचा....
लोक मज दिसले अचानक; मी कुठे दिसलोच नाही!
(रंग माझा वेगळा ह्या काव्यसंग्रहातून)
सुरेश भटांची कविता
