स्वप्ने

( गोड)  स्वप्ने

मंडळी सवयीने आपण 'गुड नाईट' अॅन्ड 'स्वीट ड्रीम्स' असे अनेकदा म्हणून त्यादिवसापुरता सोशल विराम घेतो. काल अचानक एका मित्राने याला पर्यायी शब्द   ' गोड स्वप्नात तुमची रात्र शुभ जावो ' असे म्हणावयास सुचवले.  खरंच किती छान पर्यायी मराठी शब्द ना हा? नक्कीच वापरण्यासारखा

खरं म्हणजे आजकाल स्वप्न ही रेड,आॅरेज, ग्रीन झोन ची पडत आहेत. अचानक मला मुंबईहून सांगलीला जायला परवानगी मिळालीय आणि मी सहकुटुंब पुण्यात बावधनला मित्राकडे जेवणासाठी थांबा घेऊन परत सांगली कडे मार्गस्थ झालो आहे, कुठेही वाटेत अडवणूक नाही, सांगलीत ही बायपास रोडने सरळ कारखान्यावर सुखरुप पोहोचलो असे ( गोड/ ग्रीन)  स्वप्न मला आजकाल वारंवार पडत आहे. अरे, का घाबरत अाहेस? तुझ्या गाडीचा नंबर ही MH 10 ने  सुरवात होणारा आहे, उठ, नीघ, आणि वेळेवर पोच, कुणी नाही अडवणार तूला असा दृष्टांत होऊन भल्या पहाटे जाग येत आहे . पहाटे पडलेली स्वप्ने खरी होतात या आशेवर सध्या आहे.

तसा ज्योतिष मार्गदर्शन करत असल्याने ब-याच वेळा आम्हाला काल अमुक एक स्वप्न पडलेले, ते चांगले का वाईट?  अशी विचारणा वारंवार होते. परवा कोल्हापूरातून एकाचा फोन आला.  ती व्यक्ती म्हणाली काल स्वप्नात भयंकर वीज चमकलेली ⚡बघीतली. घाबरलो मी. यंदा पण परत पूर येणार का? स्वप्नाचा काय अर्थ लावायचा? असे त्यांनी विचारले.

म्हणलं काका सध्या कुठला महिना चालू आहे?  मे महिना ना?  कोल्हापूरात मे महिन्यात गडगडाट / कडकडाटासह वळवाचा पाऊस पडतो ना. उघड्यावर असलेला शेतमाल सुरक्षित ठेवा. हेच तुमच्याही मनात आह जे तुम्हाला स्वप्नात दिसले. या स्पष्टीकरणावर त्यांचे समाधान झाले. 

ही एक गोष्ट जी या स्वप्नांबाबत म्हणली जाते की " मनी वसे ते स्वप्नी दिसे " ते पटते.
 ब-याचजणांना असा अनुभव ही आहे. शात्रीय माहीती सध्या विचारात घ्यायला नको कारण लेखनाचे हे प्रयोजन नाही ( ता.क: स्वप्न पडत असतील आणि त्याचा अर्थ काय हे जाणून घेण्यासाठी लेखनाच्या शेवटी दिलेल्या इमेलवर संपर्क करु शकता)

तर विषय भलताच दुसरी कडे गेला. मुळ विषय 'गोड स्वप्नांकडे ' परत येऊ. आणखी थोडा बदल करतोय गोड स्वप्नां एवजी 'स्वप्नांचा गोडवा' काय असतो आणि मराठी गाण्यात / कवितेत ही स्वप्ने मी कुठे पाहिली हे शोधण्याचा हा एक प्रयत्न

"स्वप्न" या विषयावर गाणे सांगा असे म्हणल्यावर अनेकजणांना गाणे आठवेल ते म्हणजे

गोडी अपूर्णतेची लावील वेड जीवा
*स्वप्नातल्या कळ्यांनो उमलू नकाच केंव्हा*
या गाण्याचे शेवटचे कडवे मला जास्त आवडते

नैराश्य कृष्णमेघी आशा कधी बुडावी
विरहात चिंब भिजूनी, प्रीती फुलोनी यावी
काट्याविना न हाती केंव्हा गुलाब यावा
*स्वप्नातल्या कळ्यांनो उमलू नकाच केंव्हा*
गोडी अपूर्णतेची लावील वेड जीवा

चला स्वप्नाच्या वाटेवर थोडा अजून फेरफटका मारु या
'स्वप्न' कशी असावीत याचे छान वर्णन या गाण्यात आहे बघा

कट्यार चिमणी कटिला साजे, जिरेटोप तो सान विराजे
लुटुलुटु येता हे *शिवराजे*, शिवनेरी वर वत्सलतेचे
निशाण भगवे फडफडते!  🚩

चित्तोडगडचा शूर इमानी, प्रताप राणा बाल होऊनी
मिठी मारता दोन्ही करांनी,अभिमानाचे पंख लावुनी
काळीज माझे नभी उडते!
*स्वप्न उद्याचे आज पडते*
*चित्र चिमणे* *गोजीरवाणे,नयनापुढती दुडदुडते*

एका आईने स्वप्नात आपल्या बाळाला असे पाहिले ☝🏼

पुढचचे गाणे हे स्वप्नातल्या राजकुमारासाठी असले तरी तो राजकुमार प्रत्यक्ष श्रावण महिना असावा असं मला राहून राहून वाटत, बघा

सुंदर आता झाली धरती, सुंदर नभ हे वरती
वैराणावर उधळीत आला,श्रावण सुंदर मोती
मनात माझ्या मोरपीसांचा फुलला रंग पिसारा
*स्वप्ननगरच्या सुंदर माझ्या,राजस राजकुमारा*

हे ही एक छान गाणे  स्वप्नावरच

स्वप्नात पाहिले जे ते रुप हेच होते
हे स्वप्न मी म्हणावे की स्वप्न तेच होते

तो रंग केवड्याचा,ते ओठ अमृताचे
त्या यौवनात होते प्रतिबिंब चांदण्याचे
तारे नभात होते,नयनात दीप होते
*स्वप्नात पाहिले जे ते रुप हेच होते*

खरंच एकदा निद्रादेवीच्या अधीन झाल्यावर ही स्वप्ने तुम्हाला कधी भेटायला येतील हे सांगता येत नाही. पण काहीजणांना स्वप्ने बघायचा ही छंद लागतो मग त्यांची अवस्था या गाण्यासारखी होते:-

'स्वप्नात रंगले मी,चित्रात दंगले मी
सत्यातल्या जगी या झोपेत जागले मी'

मंडळी कंटाळलात ना वाचून? हं
काही इतर गाण्याचा फक्त उल्लेख करतो
१)
स्वप्ने मनातली का वा-यावरी विरावी
का प्रितीच्याच दैवी ताटातुटी असावी
२) स्वप्नावरी स्वप्न पडे
३) स्वप्नांजरी ते भेटून गेले

जगदीश खेबुडकरांच्या या गाण्याने 'स्वप्न पुराण' आवरते घेतो.

मी जीवन गाणे गावे, तू स्वरात चींब भिजावे
दोघांनी हरवून जावे, ही किमया नकळत करशील का? ....

पुढच्या ओळी. ...🤔

बघा आज रात्री  स्वप्नात येतात का त्या?  आल्या तर या लेखाचे सार्थक झाले असे म्हणेन 😊

आणि हो आज रात्री सगळ्यांना

' गोड स्वप्नात तुमची रात्र शुभ जावो '  अशा शुभेच्छा द्यायला विसरू नका ☺


📝अमोल केळकर
a.kelkar9@gmail.com
१९/०५/२०२०

आमचे 'बुद्धी चे बळ'

शालेज जीवनातील 'मे' महिन्याची सुट्टी फार महत्वाची असते. अनेकजण सहमत होतील. पाठ्यपुस्तका बाहेरील शिक्षण / अवांतर शिक्षण घेण्याची, एखादा छंद/ कला, एखादी नवीन गोष्ट शिकण्याची ती नामी संधी असायची.  आमच्या लहानपणी 'व्यक्तीमत्व विकास शिबीरे' काही ठिकाणी सुरु झाली होती. काहीजण स्वतंत्रपणे पोहणे, निवासी शिबीर, अनिवासी शिबीर ( इथे अनेकांना 'स्वामी' सर आठवत असतील ) , गाण्याचा क्लास, क्रिकेट कोचिंग,  तबला/ पेटी क्लास,  मल्लखांब, योगासन वर्ग इत्यादी अनेक गोष्टी करत. यातील ब-यापैकी गोष्टी मी ही केल्यात. साधारण महिन्याभरातील सुट्टीत १५ दिवस पुणे-मुंबई फिरणे आणि १५ दिवस हे सगळे असे अंदाजे गणीत असायचे.
याचसुमारास काही स्पर्धा सांगली परिसरात व्हायच्या. यात लक्षात राहण्यासारखी स्पर्धा होती ती 'नूतन बुध्दीबळ' संस्थे तर्फे घेतली जाणारी स्पर्धा. ३-४ वर्षे या स्पर्धेत अगदी उत्साहाने भाग घेतला ( त्या आधी फक्त शाळेतल्या बुध्दीबळ स्पर्धेतील विजयाचा अनुभव होता .वासरात लंगडी गाय शहाणी असेच जणू).

स्पर्धेचा खरा कस इथे लागला. संपूर्ण देशातून आलेले खेळाडू,  अनेक अनुभवी स्पर्धक , बाजूला घड्याळ ठेवून ,डाव कागदावर लिहिण्याचे कसब, टच टू मूव्ह चा नियम, धांदरटपणाने आपली खेळी करुन झाल्यावर घड्याळाचे बटण न दाबता आधी बटण दाबून मग खेळी केल्यावर पडसलगीकर सरांच्या खालेल्या शिव्या. मजा तेंव्हा यायची जेंव्हा दोन-चार फे-यात अमुक खेळाडू आघाडीवर असं लोकल पेपरात कुठेतरी अगदी लहान नाव यायच तेंव्हा. आज रविवारच्या पुरवणीत मोठाले लेख नावासकट आले तरी त्यावेळी पेपरात नाव आलेल्याचे मोल हे केवळ अमोल होते. ती मजा आता नाही.

पेपरात नाव यायला सुरवात झाली की तिकडे स्पर्धेत हळूहळू आमची घसरगुंडी व्हायला एकच गाठ पडायची कारण चार -पाच फे-या नंतर जे खरोखरच उत्तम खेळाडू होते त्यांच्याशी खेळावे लागायचे आणि तिथे काही डाळ शिजायची नाही.

नूतन बुध्दीबळ स्पर्धेत विजयी कधीच झालो नाही पण काही उत्तम खेळाडूञ बरोबर खेळायला मिळाले. एक दोन लढती प्रतिष्ठित खेळाडूंबरोबर बरोबरीने सोडवल्या. एक लढत तर स्वतः पडसलगीकर सरांनी तिथे थांबून पाहिली आणि बरोबरीत सोडवल्यावर नाराज झाले. कारण ती लढत मी सहज जिंकू शकलो असतो असं त्यांनी नंतर परत डाव मांडून दाखवले.

बुध्दीबळाचे पितामह पडसलगीकर सरांचे हे आयुष्यभरासाठी मिळालेले  आशीर्वाद आहेत असे मी समजतो. कारण त्यांच्याकडे शिकायला वगैरे कधी जात नव्हतो. बुध्दिबळ हा फक्त छंद म्हणून पहायचो तेंव्हा.
पडसलगीकरां सारखेच बुध्दीबळातले एक चाणक्य म्हणजे 'म्हैसकर' सर होते. मला एकदा आठवतय आमच्या शाळेत ते एकदा एकावेळी १५-२० जणांबरोबर खेळले होते. त्यावेळी सगळ्यात शेवटी मी उरलो होतो. आणि त्यांच्याशी खेळलेला डाव बरोबरीत सोडवला होता. बुध्दीबळाचा हा छंद पुढे अगदी काॅलेजला ( ११-१२ वी)  असताना ही विजयी करुन गेला.

आता या लेखाचा शेवट या खेळातील एका छोट्याशा तत्वज्ञानाने. अनेक जणांनी हा खेळ खेळला असेल, खेळत असतील. अनेक सोंगट्या,  त्यांचा मार्ग, चेक, कॅसलीन, डाव सुरु करण्याच्या पध्दतीही अवगत असतील. केवळ पटावरच नव्हे तर प्रत्यक्ष जीवनातही आपण अनेक खेळी  दुस-याला पेचात पकडण्यासाठी करत असतो. समोरुन आलेल्या चालींवर आपली खेळी करतो ( राजकारणी तर यात भलतेच हुषार. पण सध्या तो मुद्दा नको)

अगदी पटाप्रमाणे घमासान युध्द करतो, अनेक मोहरे ( मुद्दे?) धारातीर्थी पडतात. स्वत:च्या राजाला वाचवण्यासाठी सगळ्यात महत्वाचा मोहरा 'वझीर' ही कामी येतो. कधी दोघांना एकमेकांचे वझीर मारावे लागतात अशावेळी

पटावर उरलेले, जे फक्त सुरवातीलाच  दोन घर ओलाडता येणारे आणि नंतर फक्त एक एक घर पुढे जाणारे  खेळातील सगळ्यात हलके समजले जाणारे 'प्यादं' हे जर प्रतिस्पर्धीच्या बाजूच्या शेवटच्या घरापर्यंत पोहोचले तर परत 'वझीर ' बनू शकते. ही किमया फक्त 'प्यादं ' करु शकते बाकी कुणी नाही

संतांनी ही सांगून ठेवलयं

महापूरे झाडे जाती, तिथं लव्हाळी वाचती 🌿🙏🏻

📝अमोल
१८/०५/२०२०

माझा पहिला राजधानी प्रवास

आज १७ मे. मुंबई - दिल्ली राजधानीचा वाढदिवस. आज ती ४८ वर्षाची झाली. या संबंधित एक छान लेख आमचे जेष्ठ मित्र रामभाऊ यांनी फेसबुकवर लिहिलाय त्याची ही लिंक 👇🏻
इच्छूकानी अवश्य वाचावा

https://www.facebook.com/625832933/posts/10157432594367934/

यानिमित्याने आमचा पहिला राजधानीचा प्रवास आठवला. खरं म्हणजे सांगलीत राहणाऱ्या आमच्यासाठी 'महालक्ष्मी एक्सप्रेस' हीच राजधानी असायची. पण मुंबईत सुट्टीला गेलो की प्रत्यक्षातली राजधानी अधूनमधून दिसायची. मालाडला माझी आत्या होती त्यामुळे तिच्याकडे ब-याचदा रहायला जायचो. प्रत्येक सिझनला एकदा तरी ही दर्शन द्यायचीच. सर्व डबे वातानुकूलित,  इंजीनाची रंगसंगती ही डब्यासारखीच आणी इतर गाड्यांपेक्षा-( जणू खळ खट्याक) वेगाने जाणारी म्हणून हीचे कौतुक वाटायचे. आपल्या नशिबात या गाडीत बसणे आहे की नाही असे मनात येऊन जायचे.
सुदैवाने मुंबईतच नोकरीला लागल्यावर ही संधी मिळाली. साधारण २००३ साली. मात्र हा प्रवास संपूर्ण नव्हता म्हणजे मुंबई -दिल्ली किंवा दिल्ली - मुंबई ही नव्हता. तर 'कोटा' ते मुंबई असा उलटा प्रवास केला. कोट्याला दिल्लीहून निघालेली राजधानी रात्री ९:३० च्या सुमारास यायची नंतर फक्त पहाटे बडोदा स्टाॅप आणि नंतर थेट ८-८:३० पर्यत मुंबई सेंट्रल. आता सध्या राजधानीला अनेक थांबे दिलेत मात्र त्यावेळी फक्त एवढेच असायचे.
तर कोटा शहरापासून ५-६ तास लांब असणाऱ्या श्री  गंगानगर जिल्ह्यातील एका पाॅवर प्लॅनट्चे टेंडर सबमीट करण्यासाठी सकाळी लवकर हाॅटेल सोडले. आज आयुष्यातील पहिला राजधानीचा प्रवास करायला मिळणार त्यासाठी वेळेवर परत यायचे हेच डोक्यात होते. कोटा हे मधले स्टेशन होते आणि राजधानी साठी आरक्षण  'कोटा' ही फक्त ३-४ माणसांचा होता. त्यात माझे तिकीट वेटींग १ का २ होते.  तिकीट कन्फर्म होणार की नाही याची धाकधूक होतीच. आधी येऊन गेलेल्या मार्केटिंग एक्झिक्युटिव्ह ने दिलेल्या सल्ल्यानुसार तिकीट + काही पैसे हाॅटेल मालकाला दिले. त्याने तिकीट 'कन्फर्म हो गा, चिंता मत करो ' असे शाश्वत केले.

ठरल्याप्रमाणे प्रवास, मिटींग, कामे , आणि टेंडर सब्मीशन करुन परतीच्या प्रवासास लागलो. तिकीट कन्फर्म झाले की नाही हे हाॅटेल मधे पोहोचल्यावरच कळणार होते. मोबाईल नसण्याचे रम्य दिवस होते ते. परतीची बस पॅसेंजर बसच होती. मजल दलमजल करत अंतर कापत होती.  रात्री साधारण ८ च्या सुमारास ' कोटा ' पासून ३०-४० किमी अंतरावर एका घाटात बसला अचानक अपघात झाला. सुदैवाने ड्रायव्हर ने बस घाटातील डोंगरावर धडकवली ( म्हणून आज तुम्ही हा लेख वाचत तरी आहात). समोरच्या सिटवर दण्णदिशी आदळलो.हनवटीला लागलेलं कळलं. बसमधले लाईट गेले .पुढेच असल्याने बसमधून उतरणाऱ्या पहिल्या चार पाच प्रवाश्यांच्यात मी होतो.

दैव बलवत्तर म्हणायला पाहिजे की अपघात फार मोठा नव्हता. ड्रायव्हरचा दिवसभर उपवास झाल्याने त्याला चक्कर वगैरे आली म्हणून अपघात झाला असे ऐकले. सुदैवाने मागून आलेल्या एका कारवाल्याने माझ्यासकट आणखी एक दोघांना कोटा शहरापर्यंत लिफ्ट दिली.

हाॅटेल मालकाने तिकीट कन्फर्म झाल्याचे सांगितले , कोच बर्थ फलाटावर जाऊन तिथे आरक्षण चार्टवर बघायला सांगितले आणि आमचा राजधानीच्या पहिल्या प्रवासाचा मार्ग सुकर झाला.

फलाटावर गेल्यावर कोच, सिट नंबर कळला. साईड अप्पर माझ्यासाठी पुरेसा होता. १५-२० मिनिटे गाडी उशीरा आली. जागेवर म्हणजे साईड अप्पर वर जाऊन बसलो  कारण खालची व्यक्ती झोपल्याने थोडावेळ बसून प्रवासाची मजा घ्यायची इच्छा काही पूर्ण होऊ शकली नाही.
कोच असिस्टंट ने जेवण, फ्रुटी का काय दिले. याक्षणी भूकेची जाणीव झाली. मस्त पॅकिंग असलेले ते जेवण ब-यापैकी धांदरटपणा करुन उघडले. पहिला घास घ्यायला तोंड उघणार तोच...

तोच काय. आत्ता कुठं ध्यानात आलं ,जबडा त्या अपघाताने सुजला होता आणि 'आ' करायचे नाव घेत नव्हता. परोठा चावून खायचा असल्याने ते शक्य झाले नाही. भाताची  चार शिते कशीबशी डाळीत भिजवून खाल्ली. स्टाॅचा जबड्याशी संबंध न आणता फ्रुटी पिऊन निद्रादेवीच्या आधीन झालो.

मात्र यानंतरच्या अनेक राजधानी चे प्रवास प्रत्येकवेळी या पहिल्या प्रवासाची आठवण काढत अगदी मस्तच संपन्न् झाले.

( 🚊प्रेमी ) अमोल
१७/०५/२०२०

या भवनातील गीत .

*१३/५/२०२०*
(या भवनातील गीत ....🏡 )


मंडळी, प्रत्येक वर्षी येणा-या काही तारखा या आपल्यासाठी विशेष असतातच जसे आपला वाढदिवस, लग्नाचा वाढदिवस, मुलांचे वाढदिवस आणि अशाच काही  इतर तारखा . यंदाच्या २०२० वर्षातील  १३ मे या तारखेची मात्र मी अगदी आतुरतेने वाट पाहत होतो जी अर्थातच आज आहे.

नाही नाही ' दिन विशेष ' वगैरे पाहू नका त्यात काही मिळणार नाही
पण १३/५/२०२० शी आमचे ( केळकर परिवार , माधवनगर ) इतके ऋणानुबंध होते की ही आमच्या सर्वाचीच ' मर्मबंधातील ठेव आहे'

साधारण १९३०/१९४० - ते १९९०  अशी किमान ५० - ६०  वर्ष आमच्या केळकर कुटूबियांचा पत्ता असा होता

*१३५ गुरुवार पेठ , माधवनगर ( जिल्हा सांगली ),फोन नंबर २०२०* सांगली जिल्ह्याची जी काही फोन डिरेक्टरी निघायची त्यात काकांच्या नावासमोर असे लिहिलेले असायचे ☎

माधवनगर कॉटन मिलचे मॅनेजर श्री गंगाधर नारायण केळकर म्हणजे माझे सख्खे काका अर्थात आम्ही सगळे त्यांना दादा म्हणायचो.

त्यांना  काॅटन मिल मध्ये लागल्यावर  रहायला मिळालेली जागा म्हणजे १३५ गुरुवार पेठ .
आजच्या भाषेत कंपनी काॅर्टर्स.

या घराबद्दल तर जेवढं लिहावं तेवढं थोडंच आहे.  ही जागा  म्हणजे प्रशस्त कौलारू बंगला प्रशस्त खोल्या, मुंबईतील साधारण १का मोठ्या खोलीएवढे फक्त देवघर, प्रशस्त माडी. अंगण, माजघर,पडवी, मागच्या बाजूला विहीर, पुढच्या बाजूला हौद, तुळशी कट्टा, पेरु, सिताफळ यांची भोवताली झाडी, घराच्या वरती लिहिलेले ॐ आणि प्रवेशद्वारा जवळ असलेले
पांढ-या चाफ्याचे झाड.🌱

असे हे घर माझ्यासाठी 'नंदनवन' ठरले नसते तर नवल. ' घर असावे घरा सारखे नकोत नुसत्या भिंती' हे काव्य इथे अनुभवले. केळकरांचा मोठ्ठा परिवार, एकत्र कुटुंब, वेगवेगळ्या कामानिमित्त सतत येणारे नातेवाईक - परिचीत, यामुळे  अर्थातच केळकर परिवारासाठी हे गोकुळच होते.  सर्वांचे आदरातिथ्य करणारी काकू,काका आणि वयाने मोठे असणारे माझे चुलत बहिण भाऊ
यांच्यासह 'बालपणीचा काळ सुखाचा' हे शब्दश: अनुभवलं कारण घरातील शेंडेफळ मीच होतो.
संध्याकाळी दिवे लागणीला काका सर्व स्तोत्रे म्हणून घ्यायचे. स्वतः ते अनेक वर्ष आसनं करायचे. आम्हाला करायला लावायचे. दर महिन्याला पोर्णीमेच्या आदल्या दिवशी पंपंम गाडीतून 🚗 न चुकता नरसोबावाडीला जायला मिळायचे. वयाच्या १-२ वर्षापासून ते काका निवृत्त होईपर्यंत / मी सांगलीत असे पर्यत न चुकता वाडीला गेलो आहे.
 त्यावेळी गाडीतून जायची जी मजा होती ती आता स्वतः ची गाडी असताना ही नाही. त्यावेळी फिरायला जाणे एवढच ध्येय होते तरी धार्मिक तेचे बीज माझ्यात नकळत काका- काकूं मुळे रुजले गेले यात शंकाच नाही.
उन्हाळ्याच्या सुट्टीत पोहणे, दिवाळीत किल्ला बनवायला मोठ्या भावाने शिकवले. संघ शाखेचा जो काही अनुभव मिळाला तो ही याच घरा जवळ असणाऱ्या आरोग्य केंद्रातून.

थोडक्यात अनेक संस्कारांचे 'बाळकडू' या वास्तूत मिळाले. देव दिवाळी ( देवांचे विमान यायची वाट बघणे हा मजेशीर कार्यक्रम) , ललिता पंचमी, बोडण, सत्यनारायण, हदगा, मंगळागौर, हळदी-कुंकू, डोहाळजेवण, बारसं, केळवणं, लग्न- कार्यानिमित्यचे ग्रहमक, पूजा असे सर्व सोहळे एन्जॉय केले. लहानपणी हे बायकांचे कार्यक्रम हे पुरुषांचे असा भेदभाव कधीच मानला नाही.

आमचा चुलत भाऊ ( माधव भाऊ) याच्या लग्नाला पुण्याला जाण्यासाठी केलेली 'प्रासंगिक करार' लालपरी जेंव्हा १३५ गुरुवार पेठ माधवनगर समोर उभी राहिली होती तेंव्हा काय आनंद झालेला सांगू
अमर्याद आठवणी आहेत. थोडक्यात लिहायचा प्रयत्न केलाय.

  १३५ बद्दल झालं आता थोडं २०२० बद्दल

 काका कंपनीचे मॅनेजर असल्याने त्यावेळची सहजासहजी न आढळणारी गोष्ट म्हणजे  लँडलाईन फोन घरी होता.जुन्या  लँडलाईन ची मजा / अनुभव अनेकानी  घेतला असेलच यात शंका नाही . ७/८/९/० नंबर फोन लावताना आले तर लागणारा वेळ, फोनची टिपिकल रिंग, शेजा-यांना फोन आला तर बोलवायला जाणे, ट्रंक काॅल बुक करणे, फोन डेड झाल्यावर करावे लागणारे उपद्व्याप अनेक गोष्टी आहेत.

या वास्तूत घडलेल्या अनेक चांगल्या गोष्टी/ नियतीने समोर ठेवलेल्या ब-या वाईट घटनांना हा फोन साक्षी होता.

अशी ही १३/५/२०२० ची छोटी गोष्ट

केळकर परिवारासाठी अभिमानास्पद. या देव घरातील 'देव' माणूस म्हणजे आमचे काका आॅक्टो १९ मधे वार्धक्याने 'देवा'घरी गेले ते आम्हाला समृद्ध करुन

हा लेख त्यांना समर्पित 🙏🏻

त्यांचे संस्कार,आठवणी आणि नातू शेठनी दिलेली आणि अनेक वर्ष या घरात विराजमान असलेली श्री गुरुदेव दत्ताची मूर्ती कायम सोबत राहील.

अमोल केळकर 📝

#मर्म_बंधातली_ठेव_ही
#१३५ गुरुवार पेठ माधवनगर
#फोन नं २०२०

चार्जींग उरता उरेना.

मुळ गाणे आणि विडंबन दोन्हींची मजा घ्या

वाट संपता संपेना
कुणी वाटेत भेटेना
कुठे आलो असा कसा
कुणी काहीच सांगेना

[ चार्जींग उरता उरेना
कुणी चार्जर देईना
संपून गेलं असं कसं
हे काहीच समजेना ]

लांब लांब उंच घाट
वाट वाकडीतोकडी
दूर दूर अंधारात
एक दिसते झोपडी
सूर येती अंधारती
कुणी गीतही म्हणेना

[ लांब तिथे कोनाड्यात
वायर खुपच तोकडी
दूर त्या साॅकेटपाशी
 माझी नजर  वाकडी
पोरं येती लावून जाती
कुणी घ्याहो म्हणेना ]

दिसे प्रकाश अंधुक
नभी ता-यांचा कंदील
अंतर दोन मैलांचे
आता गाठीन मंझिल
आकाशात रात्र फुले
चंद्र काहीच ऐकेना

[ होई बॅटरी अंधुक
नसे टाॅवरचा कंदील
अंतर तेही वाढलेले
कशी गाठावी मंझील
पाॅवर बॅक त्यात मिळे
मी कुणाचे ऐकेना ]

वाट संपता संपेना
कुणी वाटेत भेटेना
कुठे आलो असा कसा
कुणी काहीच सांगेना

[ चार्जींग उरता उरेना
कुणी चार्जर देईना
संपून गेलं असं कसं
हे काहीच समजेना ]

📝अमोल
११/०५/२०२०

रविवारची संकष्टी

रविवारची संकष्टी

मंडळी, मोरया 🙏🏻🌺

आज संकष्टी आहे. आध्यात्मिक दृष्ट्या खरं म्हणजे मंगळवारी येणारी संकष्टी म्हणजेच अंगारकी संकष्टी ही महत्वाची असते. असे म्हणतात २१ साधारण संकष्टी केल्याच पुण्य एक 'अंगारकी' केल्याने मिळते. असेल ही पण शास्त्रात जे लिहिलेले नाही पण माझ्या अनुभवाने सांगतो की उपास करणा-याची खरी परीक्षा
'रविवारची संकष्टी'  घेते हे नक्की.

एकाग्रतेने  तपश्चर्येत मग्न असणा-या तपस्वीचे मनोबल घालवण्यासाठी येणा-या अप्सरेप्रमाणे अनेक प्रलोभने येतात. यात जो निभावून जाईल तोच खरा योगी.

साबुदाणा भिजवला आहेस ना गं!  अशी प्रेमळ आठवण बायकोला करुन झोपण्यापूर्वी बॅक आॅफ द माईंड उद्या संकष्टी आहे अशी मनाच्या खोल कोपऱ्यात नोंद ठेवली तरी सकाळी ८ वाजता रंगोली बघताना( ऐकताना), हातात रविवारची पुरवणी चाळताना, समोर चहाचा कप आणि हात चूकून बिस्किटाच्या डब्याकडे जाऊ न देणे म्हणजे तेज गोलंदाजीच्या पहिल्या १० ओव्हरीत खेळपट्टी वर नुसते टिकून राहण्या सारखे अवघड काम.
मुले संकष्टीच्या उपवासात नसल्याने रविवार सकाळची मुलांसाठी बनली जाणारी ' मॅगी ' अगदी २ मिनिटात तुमची विकेट घेऊ शकते.  हा एक क्षण पार पाडला की मग दुपारी फराळ झाल्यावर 'बडीशेप' रुपी गुगली तुम्हाला त्रिफळाचित करु शकते.

हे तीन महत्वाचे स्पेल संपल्यावर रविवारचा आराम करुन संध्याकाळी गणपतीला जाऊन रविवारच्या एका दिवशी च्या घरगुती  खरेदीसाठी  बाहेर पडलात की अगदी फुटपाथवरील पाणी पुरी किंवा नेहमीच्या ठिकाणची भेळ, शेव बटाटा पुरी,  वडापाव,  सामोसा याचा सुगंध 'रविवारच्या संकष्टी ' दिवशीच आसमंतात जरा जास्तच का भरलेला असतो? हे कोडं मला अजून सुटलेले नाही.

इथेही तुमची विकेट शाबूत राहणे महत्वाचे.

बाकी रविवार असल्याने नेहमीच्या गडबडीत पूजा न करणे, २१ आवर्तन,  आणि रात्री  उकडीचे मोदक ही 'रविवारच्या संकष्टीची दुसरीही बाजू,  जास्त हवीहवीशी वाटणारी

मोरया 🙏🏻🌺 📝

अमोल
१०/५/२०२०
देवा तुझ्या द्वारी आलो
kelkaramol.blogspot.in

झूमेरिया हूवा

तिन्ही त्रिकाळ 'झूम' वर पडिक असणाऱ्या ( आमच्या सारख्या)
  ' वर्क फ्राॅम होम ' कर्मचाऱ्यांना समर्पित

क्या हूवाँ ! इसे क्या हूवाँ!
दोस्तो इसे क्या हूवाँ
इसका तो बज गया बाजा

सर्दी खासी ना मलेरिया हुवा
ये गया यारो उसको
क.. क.. क क... करोनिया 😷

नाही बाबा

झू झू झू
"झूमे"रिया हूवा, झूमेरिया हुवा 🧐

मिटींग आयडी जो लेके
 पासवर्ड मेरा खो गया
 लाॅगिन नाही अब तो मुमकिन
 है जाने क्या मुझको हो गया
 राहू खोया खोया, जगू सोया सोया -
 काम करती दावा ना दुआ

झू झू झू
"झूमे"रिया हूवा, झूमेरिया हुवा 🤓

नेटवर्क से परेशान सारे
 आवाज हमको  ही मारे
 ???? नाही देखो फिर भी भी ???
 है कैसी है तू बीमारी
 डर जाता नाही, प्रोग्रेस होती नाही -2
 काम कराती ना दुआ

सर्दी खासी ना मलेरिया हुवा
ये गया यारो उसको
झू झू झू
"झूमे"रिया हूवा, झूमेरिया हुवा 🧐


📝 अमोल

https://youtu.be/aPD6fj2YD6A

तूला पाहतो ग

करोनाला न जुमानता सोशल डिस्टन्सिंगचा फज्जा उडवणा-या, चांदा पासून बांद्या पर्यंतच्या सर्व तळीरामांना( योध्दयांना 🏇🏻 ) समर्पित 🥴
🍺🍷🥃🍸🥂🍻


( मुळ गाणे: तुला पाहते रे तुला पाहते, जरी आंधळी मी तुला पहाते)

तुला पाहतो ग तुला पाहतो
तुझी चव माझ्या गळी ठेवतो
तुला पाहतो ग तुला पाहतो
तुझ्यासाठी रांगेत उभा राहतो

तुझ्या संगतीचा जीवा ध्यास लागे
तुझ्या मिळण्याने मनी प्रित जागे
तुझ्या दर्शनाने सुखी होवतो

तुला पाहतो ग तुला पाहतो
तुझ्यासाठी रांगेत उभा राहतो


किती भाग्य हे 'लाॅक डाऊन' असुनही
दिसे ग्लास झोपेत जागेपणीही
'चणे चकण्याचे' आता मागतो

तुला पाहतो ग तुला पाहतो
तुझ्यासाठी रांगेत उभा राहतो

कधी 'भक्त' का पाहतो ईश्वराला
नदी न्याहाळी का कधी सागराला
त्यांचा सारखा मी सदा वागतो

तुला पाहतो ग तुला पाहतो
तुझ्यासाठी रांगेत उभा राहतो

📝अमोल केळकर
०४/०५/२०२०
poetrymazi.blogspot.in

पत्रिका महात्म्य

📝 "जन्म पत्रिका "

मंडळी नमस्कार 🙏🏻

एक वेगळा विषय मांडतोय. म्हणजे ज्यांचा ज्योतिष विषयात अभ्यास आहे त्यांना तर कळेलच पण ज्यांना आपली फक्त 'जन्म पत्रिका' असते आणि त्यात शनी, मंगळ वगैरे ग्रह असतात या शिवाय फारशी माहिती नाही त्यांनाही समजेल, वाचताना मजा येईल

एक गोष्ट , सदर लेखनात भविष्य पत्रिकेवरुन सांगता येते का? कितपत खरं असते? भविष्य बरोबर यायची वारंवारता काय असते? ही श्रध्दा का अंधश्रध्दा ? यावर काहीही वाच्यता केलेली नाही. त्या कडे कसे बघायचे हा प्रत्येकाचा वेगवेगळा दृष्टिकोन असू शकतो. इथे फक्त 'जन्म पत्रिका ' बघून सुचलेले विचार मांडले आहेत

तर पत्रिका म्हणजे चौकोन / आयताचे केलेले १२ भाग, प्रत्येक भागात क्रमाने लिहिलेले नंबर ( घड्याळ्याच्या काट्याचा फिरण्याच्या उलट्या मार्गाने / Anti clockwise लिहिलेले ) आणि त्यात मांडलेले १२ ग्रह इतपत आपणास माहित आहेच. आता नुसती समोर पत्रिका आली की काही साधी गणित  ( आकडेमोड) करुन आपण जन्म वेळ, महिना, दिनांक, साधारण तिथी आणि हाती पंचांग असेल तर अचूक वर्ष ( हे थोडं अवघड आहे मनात करायला)  काढू शकतो.

उदा. यासाठी पत्रिकेत रवि कुठल्या स्थानात / भावात आहे हे बघायचे. पत्रिकेत रवि प्रथम स्थानात ( इथे दिलेल्या पत्रिकेत सगळ्यात वरच्या भागात जिथे 'दिगंबरा,दिगंबरा लिहिले आहे)  असेल तर जन्म सुर्योदयाचा. दशम स्थानात ( मंत्र 'श्री गजानन जय गजानन जय जय गणेश मोरया जिथे आहे ते स्थान) रवि असेल तर दुपारी १२ च्या सुमारास जन्म.  चतुर्थ स्थानात ( मंत्र ॐ गं गणपतये नम: लिहिलय ते स्थान) रवि असेल तर रात्री १२ च्या सुमारास जन्म.

यानुसार प्रत्येक भावातील 'रवि' ग्रह आपल्याला 'जन्म वेळेचा' अंदाज देतो.

आता रवि ग्रहावरुनच आपला जन्म महिना कसा काढायचा ते बघू
उदा. पत्रिकेत तुमचा रवि  ग्रह दशम भागात ( दुपारी १२ चा जन्म) असेल आणि तिथे ' ७ ' अंक ( तुळ रास त्या भागात किंवा तुळेचा रवि असेल)  लिहिला असेल तर ७ मधे ३ मिळवायचे म्हणजे उत्तर येते १० म्हणजे आॅक्टोबर महिना. थोडक्यात तुळ राशीत रवि १५ आॅक्टोबर ते १५ नोव्हेंबर असतो. तर या कालावधीतच तुमचा जन्म झाला आहे. आणखी एक उदाहरण
प्रथम स्थानात ( सुर्योदयाचा जन्म) १० आकडा असेल ( मकरेचा रवी)  तर १०+३=१३ महिने १२ असतात त्यामुळे १२+१ म्हणजे जानेवारी महिना. तर इथे जन्म १५ जाने ते १५ फेब्रुवारी मधला असणार

आता चंद्र जिथे आहे पत्रिकेत आहे ती तुमची रास
११ लिहिलय ती कुंभ
६ लिहलय ती कन्या

आपण काढलेल्या महिन्यात चंद्राची ही परिस्थिती एकदाच( २-३ दिवस)  असते. म्हणजेच आपल्या अचूक जन्मतारखेच्या २-३ दिवस मागे पुढे आपण पोहोचलो ते ही हातात फक्त पत्रिका घेऊन.
आता चंद्र- रवि यांच्यातील अंतर तिथीची जाणीव करुन देते.
दोघे एकत्र - अमावस्या
चंद्र रवि पासून anticlockwise जस जसा पुढे जाईल तसतस शुक्ल पक्षाच्या तिथी. दोन ग्रह समोरा समोर आले की पोर्णीमा आणि चंद्र परत रवि कडे जायला लागला की कृष्ण पक्ष. एकत्र अाले की परत अमावस्या

पत्रिकेत शनी एका राशीत २.५ वर्षे असतो. त्यावरुन तसेच मग मंगळ, गुरु, बुध, शुक्र ग्रहांच्या स्थिती नुसार ( जुनी पंचांग किंवा  संगणक प्रणालीच्या मदतीने ) तुम्ही अचुक जन्म वर्षे ओळखू शकता.
आहे ना सोप?  😉

( उद्या कुणी पत्रिका देऊन सांगितले ओळख कुणाची पत्रिका आहे तर अचूक तारीख काढायची आणि गुगल मधून त्या दिवशी जन्मलेली प्रसिद्ध व्यक्ती हुडकायची. आपली परीक्षा बघणारा तुमच्या माझ्यासारख्या सामान्य माणसाची पत्रिका ओळखायला थोडीच देणार आहे 😜)

 चला अभ्यास संपला. आता थोडी गंमत जंमत करु या. लहानपणी किंवा सध्या लाॅकडाऊन मुळे पुन्हा परतलेल्या लहानपणात आपण अनेक खेळ खेळले आहोत/ खेळले आहोत . बुध्दीबळ, सापशिडी,  कॅरम, पत्याचे विविध डाव, ल्यूडो, क्रिकेट इ इ इ.
साधारणपणे  एप्रिल/मे महिन्यात खेळण्यात येणारा आयपील खेळ यंदा होऊ शकलेला नाही. पण हा कन्सेप्ट लक्षात घ्या. वेवगेगळ्या टीमचे मालक १०-१२ खेळाडू घेऊन खेळतात. कधी एखादा सामना जिंकतात कधी हरतात. खेळ चालूच राहतो.

पत्रिका ही खेळाची जागा, पत्रिकेतील ग्रह म्हणजे खेळाडू आणि तुम्ही मालक. या पत्रिकेतील  सर्व ग्रह तुमच्यासाठी वर उल्लेख केलेले विविध खेळ, विविध प्रकारे, विविध वेळेला खेळत असतात आणि मग तुम्हाला विविध अनुभव येत असतात. तुम्ही एखाद्या वेळेला जिंकता, कधी हरता.
प्रत्येकाचा पट वेगळा, पडलेले फासे वेगळे. अगदी एकाच दिवशी आयपीएल चे दोन खेळवलेले सामने जसा  वेगळा अनुभव/ निकाल देतात तस जुळ्यांचे आयुष्य ही  वेगळे घडते.

पत्रिकेतील ग्रहांमधील युती, प्रतियोग, नवमंचम, लाभ हे योग म्हणजे पत्रिकेच्या कप्तान ( महादशा स्वामी), उपकप्तान ( राशी स्वामी) यांनी लावलेली फिल्डींग. अनेकदा जाळ्यात अडकवतात, कधी मिस फिल्ड होऊन चौकार देतात. कधी सर्व क्षेत्ररक्षकांना विकेट कीपर पासून पुढे सरळ स्लिप मधे लावून तुमचा काल-सर्प योग करतात.

तर कधीकधी अंतर्दशा स्वामी, विदशा स्वामी दोन ओपनर बॅटस्मन अनुकूल परिस्थितीत चौकार षटकारांची आतषबाजी करतात.
सुनील गावसकर यांनी एका गाण्यात जे म्हणले आहे ' हे जीवन म्हणजे क्रिकेट राजा, हुकला तो संपला' हे यासंदर्भात ही पटते.

मंडळी, असे हे ' पत्रिका महात्म्य ' आपणास आवडले असेल अशी आशा करतो.

आता जोतिषाचा अभ्यास करणा-यांसाठी थोडे:-  समोर येणारी पत्रिका म्हणजे एक देऊळच आहे. आपण देवळात जातो, देवाला नमस्कार करतो आणि प्रदक्षिणा मारतो तसेच समोर आलेल्या पत्रिकेच्या प्रत्येक भावातून जेवढ्या प्रदक्षिणा कराल तेवढी पत्रिका सुटायला मदत होते. इथे कधीकधी यातील ग्रहच तुम्हाला संकेत देतात, लक्ष वेधतात आणि उत्तर सुचवतात.

आणखी एक :- १२ भागात तुमचे १२ इष्ट देवतेला ठेवायचे, त्यांचा मंत्र लिहायचा ( जे मी इथे दिलेल्या पत्रिकेत केलं आहे)  बघा पत्रिका सोडवताना काही मदत होते का. आणि हो महत्वाचे म्हणजे आपापल्या क्षेत्रात सचिन तेंडूलकर बनण्याची इच्छा असतेच प्रत्येकाची पण नाही जमलं तर निदान रमाकांत आचरेकर बनायला काय हरकत आहे?

मंडळी वयाच्या जवळजवळ ३० वर्षापर्यंत माझा पत्रिका/ ज्योतिष याच्याशी संबंध आला नाही. लहानपणी कधीतरी आई-बाबांनी पत्रिका काढलेली होती. पण समजा त्यावेळी कुणा गुरुजींनी तू या विषयाचा अभ्यास करशील किंवा लेखन वगैरे करशील असे सांगितले असते  तर मी  यावर अजिबात विश्वास ठेवला नसता

 म्हणूनच मराठी गझलकार  भाऊसाहेब पाटणकरांच्या या ओळी मला पटतात. या  ओळींनीच हा लेख आवरता घेतो. धन्यवाद 🙏🏻

क्षणाक्षणाचे पडती फासे 🎲
जीव पहा हे रमलेले
पुर्वजन्मीचे संचित त्यांच्या 📝
भाळावरती सजलेले

जीवनातल्या या खेळात ♟
कुणी असते जिंकलेले 🏆
सगळं असत ठरलेले,
सगळं असतं ठरलेले 🎯

(ज्योतिषी अभ्यासक)अमोल केळकर
०३/०५/२०२० 📝
a.kelkar9@gmail.com

शब्दांचा कक्ष

"शब्दांना" ही ठेवा कधीतरी
विलगिकरण कक्षात
 'आपत्ती' निवारण्याचा हाही
मार्ग असू दे  लक्षात

भांड्याला भांडे लागते
शब्दाने शब्द वाढतो
भांडणाचा 'संसर्ग' रोखण्याचा
हाच 'राज'मार्ग वाटतो.

📝२४/०४/२०२०

#सुधरा_लवकर_सगळे

पुस्तक दिन

संग्रहित

*पुस्तक दिन विशेष*
📖📚

*आठवणीतील पुस्तके* 📝

बालभारती , किशोर ,
चांदोबा, चंपक
आजकालच्या  मुलांना
वाटतंय हे भंपक

संध्याकाळी दिवे लागणीला
 'मनाचे श्लोक' रामरक्षा'
लहान पणी ही  पुस्तके 
वाटायची मोठी शिक्षा

शाळेतल्या  वर्गासाठी होती
 पुस्त्तकांची  पेटी
यातून तर व्हायच्या
मोठ-मोठ्या लेखकांच्या भेटी

आवाज गृहशोभिका मेनका
 प्रपंच आणि  जत्रा
सुट्टीत यायचे एकापाठोपाठ
दिवाळी अंक सतरा .

व पु नी लिहिलेले  वपुर्झा,
 पु लं ची अपूर्वाई
एकदा हाती येताच व्हायची
 संपवण्याची घाई

आईच्या पुस्तकातून मिळाले
 बाळकडू  वाचण्याचे
आवडत गेले मग एक एक  प्रकार
 अनुवादित साहित्याचे

श्रीमान योगी ,  पानिपत
 ऐतिहासिक  शिवचरित्र
सावरकर , टिळकांचे  लेखन वाचून
 वाटायचे एकदम पवित्र

तारुण्याच्या उंबरठ्यावर
  गोखल्यांचा चारोळ्या
' मी माझा' करत आम्ही
 ठोकल्या टुकार आरोळ्या

संसारात सावरत होते
' गजानन विजय'  'स्वामी लिलामृत'
गोदवलेकरांचे नित्य पारायण
जणू जीवनरुपी अमृत

आता छंद  म्हणत हाती घेतलीय
 ग्रह , ता-यांची पुस्तके
पुस्तक दिनी ही पुस्तक लिला
 सादर करतो  अती कौतुके

अमोल 📝
२३/४/ १८

📖📚📖📚📖📚

कव्हर स्टोरी

'कव्हर स्टोरी
( जागतिक पुस्तक दिना निमित्य)

आज २३ एप्रिल 'जागतिक पुस्तक दिन '. सर्व वाचनप्रेमींना शुभेच्छा 💐. 'वाचाल तर वाचाल' अशी संतवाणी होऊन गेली असली तरी याचे बाळकडू अगदी लहानपणी आपल्या पालकांकडून, "निट वाच ( अभ्यास कर) नाहीतर पुढे ढकलला "असा शेरा मिळेल बघ हं!  अशा रुपात  वेळोवेळी मिळत गेले.
 पुस्तकांची पहिली ओळख लहानपणी आपल्याला मुख्यत्वे पाठ्यपुस्तकांच्या रुपानेच झाली.

जून महिन्यात शाळा सुरु व्हायच्या आधी नविन वर्षाची पुस्तके 'ताम्हनकर, तानवडे बुक डेपोतून आणली जायची. अगदी आपल्या पुढच्या इयत्तेत
असणा-या आमचा चुलत भाऊ 'चेंड्या' कडून त्याच्या वह्या पुस्तकाचे गाठोडे आणून, आमचे गाठोडे आमच्या मागे असणाऱ्या दुस-या चूलत भावाकडे 'ढेंप्या' कडे पोहोचते केले असले तरी आई- बाबांच्या मागे लागून पुस्तकांचा नवीन संच या दुकानातून आणणे हे एकाही वर्षी चुकले नाही.
ही पुस्तके घेताना एक गोष्ट आवर्जून घेतली जायची ती म्हणजे तपकिरी रंगाचे कागद ज्याला आपण 'कव्हर्स ' म्हणतो.

शाळा सुरु व्हायच्या आधी या पुस्तकांना 'कव्हर्स ' घालणे हा जंगी कार्यक्रम घरोघरी व्हायचा. पुस्तक वर्षभर चांगले रहावे हा या मागचा मूळ उद्देश असला आणि तो कितीही चांगला असला तरी मुळात मला हा प्रकार फारसा आवडला नाही.शाळा सुरु होऊन १-२ महिन्यात असे माझे एकही पुस्तक नव्हते ज्याचे घातलेले कव्हर टिकले आहे.

मंडळी, पुस्तकांची खरी मजा कव्हर नसलेल्या म्हणजेच पुस्तकाचे मुखपृष्ठ दिसत असतानाच आहे हे माझे स्पष्ट मत. पुस्तक ही मस्त मोकळा श्वास घेतात, आपल्याशी मुखपृष्ठातून ती बोलतात, यात काय आहे हे सारांश रुपाने सांगतात, वाचनाची उत्सुकता वाढवतात. बहुतेक बालभारती पुस्तकाचे मुखपृष्ठ दरवर्षी सारखे असायचे पण इतर विषयांचे मुखपृष्ठ दरवर्षी वेगवेगळे असायचे(??)

हळूहळू पाठ्यपुस्तकांबरोबरच आपल्या हातात चंपक, चांदोबा, छावा, आनंद, किशोर ही बालमासिके , नंतर लोकप्रभा, चित्रलेखा, साप्ताहिक सकाळ अशी साप्ताहिके मग प्रपंच, रोहिणी, धनंजय, किर्लोस्कर अशी मासिके ते दिवाळी अंक हा हवाहवासा वाटणारा प्रवास आणि  हवेहवेसे, पहावेसे वाटणारे प्रत्येक अंकाचे मुखपृष्ठ. तारुण्यात 'आवाज' सारख्या दिवाळी अंकाच्या मल्टीपल मुखपृष्ठांची मजा न घेतलेला हास्य रसिक मिळणे अवघडच 😊

त्यानंतर वाचनात आलेली अनेक ऐतिहासिक पुस्तके, आत्मचरित्रे, कादंबरी, या सगळ्यात मुखपृष्ठ हे अगदी मुख्य भूमिका निभावते.

( सध्या आपल्याला फारसे दिसत नाही पण सिनेमाचे गावागावातील भिंतीवर लागलेले पोस्टर हे एकप्रकारे त्या सिनेमाचे मुखपृष्ठच नाही का? )

तर अशी ही मनाला कुठलेही कव्हर न घालता लिहिलेली 'कव्हर स्टोरी', एखाद्या कसलेल्या फलंदाजाने मारलेल्या 'कव्हर ड्राईव्ह ' ची मजा नसेल ही आली पण पुस्तक दिना निमित्ताने ही पुस्तकांबद्दल व्यक्त केलेली कृतज्ञता समजा.

लेखनाचा शेवट काही ओळींनी

अजि पुस्तिकाचा दिनु
व्रत वाचनाचा जाणू

हर्ष जाहिला रे , हर्ष जाहिला रे
कथा कादंबरी, वाचावी ज्ञानेश्वरी ||

दृढ 'विडंबन' मुळी
विराजीत वनमाळी
हर्ष जाहिला रे , हर्ष जाहिला रे |

अजि पुस्तिकाचा दिनु
व्रत वाचनाचा जाणू 📖🙏🏻

📝२३/०४/२०२०
#पुस्तक_दिन

बम्बई से आया मेरा दोस्त

फक्त 'आप के खातीर' 📝

बम्बई से आया मेरा दोस्त, पुलीस को इन्फार्म करो
रस्तेमे जाओ पकडो, क्वारंटाईन जल्दी करो

सब मिलके भागो जाओ, गल्लीसे बाहर न आओ
अरे अरे सब मिलके भागो जाओ, गल्लीसे बाहर न आओ
वाह वाह वाह वाह वाह वाह

बम्बई से आया मेरा दोस्त, पुलीस को इन्फार्म करो

गये राजा महाराजा, अब 'करोना' बोले आजा
अरे अरे उसका बजाओ बाजा
हात धूओ, तंद्रुस्त बनो, बिमारी दूर करो
रात को आराम करो, दिनभर भी आराम करो

अरे
बम्बई से आया मेरा दोस्त, पुलीस को इन्फार्म करो
रस्तेमे जाओ पकडो, क्वारंटाईन जल्दी करो

📝टुकारपणा करा_पण_घरातच करा
२२/४/२०२०
अमावस्या

#अर्थ_डे 🌎

आज कळतोय खरा
प्रत्येक दिनाचा 'अर्थ '
काळजी घेतली नाही
तर सारा होईल 'अनर्थ'

📝 अमोल
२२ एप्रिल / अर्थ डे 💐

गांधारी

गांधारी 😵

सध्या दूरदर्शनवर वर रामायण/ महाभारत/ चाणक्य यासारख्या काही पौराणीक मालिका परत दाखवत आहेत. पौराणिक काळातील अनेक व्यक्तीरेखा या विशेष आहेत यात शंका नाही.

यातील 'गांधारी' या व्यक्तीरेखे बद्दल थोडंसं लिहितोय. काही माहिती ऐकीव, काही आंतरजालावरुन मिळालेली आणि त्यावरुन सुचलेले काही विचार 📝

महाभारतातील या पात्राबद्दल आपल्याला फारच जुजबी माहिती आहे . किंबहुना एखाद्या गोष्टीकडे जाणून बुजून ( वाईट गोष्ट आहे हे कळत असताना ही) आपण दुर्लक्ष केले की आपण साधारणतः गांधारीची उपमा देतो.

 राजकारण विषयी चर्चेत एका समुहात
*ज्यांची गांधारी पेक्षा जास्त वाईट अवस्था आहे* असे वाक्य वाचले.  अशा व्यक्ती कोण असतील असा विचार केला मग लक्षात आले
राजकारणी कार्यकर्ते ( *अगदी सर्वपक्षीय*)  यांचा मुख्यत्वे यात
 समावेश करता येईल.

आपला नेता चुकतोय हे कळत असूनही केवळ नेत्यांचे आदेश म्हणून त्याच्या सांगण्याप्रमाणे कृती करणारे सगळेच 'गांधारी' चे प्रतिनिधित्व करणारे म्हणायला पाहिजेत. चुकीला चूक आणि बरोबर ला बरोबर न म्हणू शकणारे सगळेच या वर्गीकरणात सहज बसतात.

गांधारीला आपण केवळ वाईट अर्थाने घेतो की आपल्या
नव-याच्या वाईट गोष्टींकडे दुर्लक्ष /डोळेझाक करणारी स्त्री, त्याच्या चूकांनवर पांघरुण घालणारी इ इ.
आजच्या जमान्यात आपला तो बाब्या, दुस-याचे ते कार्टे असे वागणारे अनेक जण हे गांधारी विचारण सरणीचेच म्हणावे लागतील.
इतकं बदनाम झालेली ही गांधारी प्रत्यक्षात कशी होती हे पाहू ( *खालील बरीच माहिती विविध संकेतस्थळांवरुन साभार*)

गंधार ( कंदहार, अफगाणिस्तान ) देशाच्या राज्याची राजकन्या. १०० कौरवांची ( आणि त्यांची एक बहिण)  आई इतपत माहिती सगळ्यांना आहे. आता माहित नसलेली माहिती

लहानपणीच गांधारीने रुद्राची आराधना करुन शंभर पुत्र होण्याचे वरदान प्राप्त केले होते
हिच्या वरप्राप्तीची ही हकीगत ऐकूनच भीष्मदिकांनी हस्तिनापुरचा राजा धृतराष्ट्र याच्यासाठी हिला मागणी घातली. कुरुवंशातील संततिहीनता हिच्या आगमनाने नाहीशी होईल असा या मागणीमागे मुख्य हेतू होता

गांधारीला आंधळ्या धृतराष्ट्रासाठी मागणी घालून भीष्मांनी गांधारचा अपमान केला असे *शकुनीला*( तिच्या भावाला) आयुष्यभर वाटत राहिले. परंतु गांधारीने हा विवाहप्रस्ताव स्वखुशीने मंजूर केला.

आता १०० कौरवांच्या जन्माबद्दल
हिला विवाहानंतर लौकरच गर्भधारणा झाली. कुंतीला युधिष्ठिर नामक पुत्र झाल्याची वार्ता समजताच असूयेने हिने आपला अपुर्‍या दिवसांचा गर्भ बाहेर काढला . त्यामुळे लोळागोळा झालेला मृतप्राय गर्भपिंड पुत्र म्हणून हिला प्राप्त झाले, आणि ही शोकातिरेकाने रडू लागली. हिची ही अवस्था पाहून व्यासांना दया आली आणि त्यांनी त्या गर्भाचे शंभर तुकडे करुन ते एका घृतकुंभामध्ये स्थापन करण्यास सांगितले. काही काळाने हिचा मृतगर्भ पुन्हा जीवित होऊन, घृतकुंभाद्वारे हिला दुर्योधनादि शंभर पुत्र झाले

महत्वाचे थोडे
गांधारी ही भगवान शंकराची परमभक्त होती. कौरवांची वागणूक खलनायकाप्रमाणे असली तरी महाभारतात गांधारीची वर्तणूक अतिशय सालस व धार्मिक होती. ती नेहेमी धृतराष्ट्र व आपले पुत्र यांना राजधर्म व चांगल्या वागणुकीसाठी बोलत असे. पांडवांचे कौरवांशी कितीही टोकाचे वैर असले तरी त्यांना गांधारीच्या बाबतीत परम आदर होता.

युद्धसमाप्तीनंतर गांधारी आणि धृतराष्ट्र पांडवांसमवेत हस्तिनापुरी राहू लागले. सुस्वभावी युधिष्ठिर गांधारीची सर्वतोपरी काळजी घेत असे. परंतु भीम मात्र तिला एकसारखे उणेदुणे बोलून तिच्या पूर्वदुःखाच्या स्मृती ताज्या करीत असे. भीमाच्या या अशिष्ट वर्तनाने तिला वैराग्य उत्पन्न झाले आणि ती, धृतराष्ट्र, कुंती आणि विदुर यांच्यासमवेत वनात गेली. तेथे व्यासाने तिला, कुंतीला आणि धृतराष्ट्राला मृत पुत्रांचे दर्शन घडविले. तदनंतर गंगाद्वारानजीकच्या वनामध्ये लागलेल्या दावानलात गांधारी, धृतराष्ट्र आणि कुंती एकत्र जळून भस्म झाले.

कदाचित त्यावेळच्या परिस्थितीने तिला गप्प रहावे लागले असेल तरिही *वेळोवेळी धुतराष्ट्र, दुर्योधन  यांना ती धोक्याची सूचना ( चुकीचे वागत आहात असे सांगणे) देतच होती*

*थोडक्यात अांधळेपणाने आपापल्या नेत्यांचे आदेश / निर्णय/ मान्य करणा-या  सर्वपक्षीय कार्यकर्ते यांच्यापेक्षा 'गांधारी' थोडी उजवी होती असे म्हणता येईल का?*
 ✨⚡✨

📝अमोल
१८/०४/२०२०
poetrymazi.blogspot.in

स्वप्नात 'आँफीस' येईल का?

#लाॅकडाऊन_विडंबन_पुढे_चालू

( मुळ गाणे:- स्वप्नात साजणा येशील का)

स्वप्नात 'आँफीस' येईल का?
दु:खात रंग हे भरतील का?

मी घरचे काम करावे, तू स्वप्नात तरी दिसावे
दोघांनी ठरवून यावे, ही किमया नकळत करशील का? करशील का?

तो धूंद करितो वेग, लोकलला येते जाग
घामाघूम व्हावे अंग, स्टेशनात रिक्षा धरशील का ?

'झूम'वर लाॅगीन होता, जणू स्वर्गच येई हाता
'काॅन्फरन्स' संपता संपता, घरातून आठवणीत राहशील का?

स्वप्नात 'आॅफीस' येईल का?
दु:खात रंग हे भरतील का?

📝अमोल
१७/०४/२०२०
poetrymazi.blogspot.in

झुकझुक झुकझुक अगीन गाडी

झुकझुक झुकझुक अगीन गाडी 🚂

पळती झाडे पहात पहात मामाच्या गावाला जायची मजा आम्ही ब-याचदा बसनेच पुण्याला जाऊन घेतली असली तरी
'रेल्वे ' प्रवास हाच आमचा जन्मापासून आत्तापर्यंतचा सगळ्यात आवडता प्रवास आहे यात तिळमात्र शंका नाही.

आज १६ एप्रिल. भारतीय इतिहासात सगळ्यात पहिल्यांदा रेल्वे जी मुंबइईहून ( कुलाबा??) ठाण्यापर्यंत धावली ती आजच्याच दिवशी.

तर या आजच्या दिवसाच्या निमित्ताने आमची काॅलेज जीवनातील रेल्वे संबंधातील  एक 'कटू' आठवण असं म्हणतात की वाईटातून चांगल घडतं तेंव्हा गोष्टीचा शेवट अर्थातच सुखद आहे.

तर केमिकल इंजिनियरींगच्या दुस-या किंवा तिस-या वर्षानंतर च्या सुट्टीतील घटना. माझा वारणानगरच्या काॅलेज चा मित्र माधव, कराड इंजिनियरींगला असणारा सांगलीचाच मित्र 'उपेंद्र' असा आमचा छोटा तिघांचाच ग्रुप होता. कराडला उपेंद्र बरोबर असणारा त्याचा मुंबईचा मित्र सांगलीला आलेला. आता सांगली जवळ बघण्यासारखी मोजकीच ठिकाणे. तर आम्ही ठरवलं की "औदुंबर" दाखवू त्याला.
ठरल्याप्रमाणे बसने औदुंबरला गेलो, दर्शन घेतले आणि परत सांगलीला निघताना एकदम लक्षात आले की आपण भिलवडी स्टेशनला जाऊन पुणे- मिरज ( का कोल्हापूर)  पॅसेंजर पकडू शकतो. याचा फायदा असा होईल की या गाडीने आपण सरळ विश्रामबाग पर्यंत जाऊ शकू. त्यावेळी अर्थातच विश्रामबाग हाच आमचाही इतर सांगलीकर युवकांसारखा अड्डा होता हे वेगळे सांगणे नको आणी उपेंद्र चे घर तिथेच होते.

माझ्या सुचनेला अर्थातच इतर तिघांनी मंजुरी दिली. आम्ही गाडीच्या १०-१५ आधी स्टेशनवर आलो. गाडीची वाट बघू लागलो.

आता ब-याच जणांना हे माहित असेल की भिलवडी स्टेशनला मुख्य एकच प्लॅटफाॅर्म आहे. थांबणा-या सगळ्या गाड्यांना मेन लाईन सोडून प्लॅटफॉर्मच्या बाजूच्या साईड लूप वर यावे लागते आणि अर्थातच या सगळ्या प्रोसेस मधे गाडीचा वेग अतीशय मंदावतो

पुर्वी दक्षीण मध्य रेल्वे विभागात जिथे इलेक्ट्रिक सिग्नल नव्हते.प्रत्येक स्टेशनला येणारी गाडी आधीच्या स्टेशनहून सुटली की एकदा आणि या स्टेशनवर यायच्या थोडं आधी ( म्हणजे इंजीन दिसू लागल की)  रेल्वे कर्मचारी घंटा वाजवायचे. त्याप्रमाणे भिलवडी स्टेशनवर पुण्याहून येणारी पॅसेंजर दिसायला लागताच घंटानाद झाला.
काय कुणास ठाऊक पण मी तिकडून गाडी दिसत असताना भिलवडी स्टेशनचा फलाट ओलांडून रुळा पलीकडे गेलो. इंजीनाने एव्हान मस्त मेन रुळ सोडून प्लॅटफॉर्मच्या दिशेचे सर्विस रुळ पकडले होते. इंजीनाचा कर्व्ह, मागचे डबे सगळं मस्त दिसत होते. इकडं मित्र मला बोलावतायत अमोल ये पटकन ये पटकन तरीही मी तिथेच उभा. आणि इंजीन फलाटावर येण्याच्या जरा आधी मी रुळ ओलांडून फलाटावर चढलो.

मी निवांत होतो कारण मी  गाडी माझ्या उभारलेल्या ठिकाणी यायच्या खूप आधी रुळ ओलांडले होते आणि माझ्यामते मी कुठलीही मोठी रिस्क घेतली नव्हती, कारण समोरुन येणाऱ्या गाडीचा वेग मला कळत होता.

मात्र माझे हे सगळे विचार धुळीस मिळाले कारण तिथे उभ्या असणाऱ्या रेल्वेच्या एका आॅफीसरने माझ्या दंडाला पकडून एकदम मला धरले. मला अजूनही त्याचे आडनाव लक्षात आहे  .' राव' आडनाव .म्हैसूर / धारवाड सेक्शनचा मोठा अधिकारी होता तो हे नंतर त्याच्याशी बोलताना कळले. पण त्या क्षणी तो आमच्या चौघांसाठी राव'ण' बनूनच आला होता

मला काहीच कळले नाही. पॅसेंजर एखादा मिनीटच स्टेशनवर थांबत असल्याने त्याने मला आणि तिघा मित्रांना लेडीज डब्यात चढवले. तिकीट विचारले, दाखवले
 निदान आम्ही भूरटे नाही आहोत हे तरी त्याला समजले. पण नंतर तूम चारो अच्छे घर के दिखते हो असे म्हणत  बापरे नंतर त्याने एवढं ऐकवल की बस बस बस.

 तुम ऐसा कैसा किया?
 ड्राइव्हर ब्रेक मारता तो?
  कितनी जान जाती मालूम है?  ठैरो तुम सबको  अंदर डालता हूँ
 ( बिचारे माझ्याबरोबरचे तिघे 😉) अस म्हणतातच मात्र आमची भितीने....

सर साॅरी, परत ऐसा नही होगा, सर प्लीज प्लीज करत नांद्रे स्टेशन येईपर्यंत त्याला पटवण्याचा प्रयत्न केला आणि अक्षरशः सांगतो खिशातील एकूण एक पैसे त्याला देऊन शेवटी मांडवली केली.

मंडळी याचा पुढचा उत्तरार्ध जास्त महत्वाचा ठरला. थोडी बोलणी सुरु झाली.बाय द वे या मांडवलीने आमची रवानगी नांद्रे स्टेशनहून पुढे जनरल डब्यात झाली होती. लेडीज डबा तरी सुटला होता.😁  त्यांनी नाव विचारले, काय करता, सगळे इंजिनियरींगला आहेत हे ऐकून हे भूरटे इंजिनियरींगला? असा भाव त्याच्या चेह-यावर अगदी दिसून येत होता. आम्ही त्यांना नाव वगैरे विचारले  आणि काय मला हुक्की आली कुणास ठाऊक मी त्यांना म्हणलं सर एकबार इंजीन देखना है!. हे बोलणे होत असताना गाडी जस्ट माधवनगर स्टेशन ला शिरत होती.

मंडळी वाईटातून चांगले होते ते हे. पुढच्या काही क्षणात ते राव स्वतः आम्हाला चौघांना इंजीनात घेऊन आले. ड्राइव्हर वयस्कर होते. एक असिस्टंट ड्रायव्हर आणि रांवांना धरुन आम्ही ५ जण दाटीवाटीने उभे.

माधवनगर स्टेशन - ते सांगली स्टेशन
फारतर ७ एक मिनीटाचा प्रवास.  इंजीन ड्राइव्हर काहीतरी माहिती देत होते पण मी स्वतः कुठल्याही ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हतो. सांगली स्टेशन आले,  आम्ही उतरलो,  रावांचे आभार मानले, मागच्या डब्यात चढलो कारण पुढच्या विश्रामबाग स्टेशनला उतरायचे होते,  उतरलो पण नंतर कित्येक दिवस हा प्रवास कायम आमच्या स्मरणात राहिला

बरं का मंडळी,  बेळगावहून मिरजे कडे येताना पु.लं नी इंजीनातून प्रवास केला होता,  त्यांच्या नशिबाने त्यांना गाडीचा भोंगा वाजवण्याची संधीही मिळाली होती.

तशी हाॅर्न वाजवायची संधी मिळाली नसली तरी पु. लं प्रमाणे एका टुकार लेखकाने इंजिनातून प्रवास केला आहे हे ही नसे थोडे 😊

त्यानंतर आजतागायत कधीही रेल्वे रुळ ओलांडला नाही 🙏🏻👍🏻

'गाडी बुला रही है ' 🚂

📝अमोल केळकर
१६/०४/२०२०

चायनाच्या लोकांनी ( रेशमाच्या रेघांनी)

#लाॅकडाऊन_विडंबन
नंबर : असं मोजायच अस्तय ह्वय पाहुणं, हुन जाऊ द्या

( मुळ गाणे- रेशमाच्या रेघांनी, लालकाळ्या धाग्यांनी, कर्नाटकी कशिदा मी काढीला, हात नगा लाऊ माझ्या साडीला )

© अमोल केळकर 📝

( खरं हे ☝🏼© द्यायची पण आवश्यकताच नाही, कारण एवढा टुकारपणा आमच्या शिवाय.. कोण करणार 😷)

चायनाच्या लोकांनी, वटवाघूळ खाऊनी
करोनाचा विषाणू हा काढीला
कर्फ्यू आता सुटणार ३ मेला

नवी तारिख ही लाॅकडाऊनची
घेतली भाजी वांगी दोडक्याची
लावियलं काल'झूम',फेसबुक जोडीला
कर्फ्यू आता सुटणार ३ मेला

जात होते फाॅरेन ला मी तो-यात
अवचित आला जंतू देशात
तुम्ही तुमच्या तोंडाचा 'मास्क' का हो काढीला
कर्फ्यू आता सुटणार ३ मेला

लिस्ट आता ठेवा आल्यागेल्यांची
काळजी ही घ्या दहा बोटांची
काय म्हणू बाई,  तुमच्या सोशल डिस्टन्सला
कर्फ्यू आता सुटणार ३ मेला

चायनाच्या लोकांनी, वटवाघूळ खाऊनी
करोनाचा विषाणू हा काढीला
कर्फ्यू आता सुटणार ३ मेला

📝माझे टुकार ई-चार 😬
poetrymazi.blogspot.in
१५/०४/२०२०

इथे करोनाचे जाळे

(मुळ चाल: फिटे अंधाराचे जाळे)

 इथे करोनाचे जाळे, सारे बंदी झाले देश
गल्ली बोळातून जारे, जरा आज सावकाश

लाॅकडाऊन झाले सारे, विमानसेवा बंद झाल्या
कुर्ला कळवा डोंगरी ,संग सिमा सिल झाल्या
आले दु:खाचे सावट जग भकास भकास

दव पिऊन नवेली झाली वुहानची पाती
धंदा जुनाच नव्याने हीच चायनाची निती
क्षणापूर्वीचे न्यूयॉर्क झाले उदास उदास

लागे इथे रामायण साथ चाणक्यची मेख
रिती आणि रिवाजाचा घरोघरी अभिषेक
सारे पुर्वीचे तरीही, वाटे आज  खूप खास

इथे करोनाचे जाळे, सारे बंदी झाले देश

📝अमोल
poetrymazi.blogspot.in

डॅल्गोना' काॅफी आणि बरंच काही

'डॅल्गोना' काॅफी आणि बरंच काही .☕

मंडळी मला कल्पना नाही 'डॅल्गोना'  हा शब्द मी बरोबर लिहिला आहे की नाही पण सध्या याची जबरदस्त क्रेझ सोशल मिडियावर पहायला मिळत आहे.  'डॅल्गोना काॅफी' ते "डॅल्गोना व्हिस्की" पर्यत झेप या प्रकाराने घेतली आहे. त्यामुळे अर्थातच आम्हाला ही याची दखल घेणे भाग पडले आहे.

तुम्ही म्हणाल काय गरज आहे का दखल घ्यायची?  पण मला सांगा छान "फिल्टर काॅफी" फार तर "नेस काॅफी" अगदीच मोठी झेप म्हणजे "कोल्ड काॅफी" असताना काय गरज होती का हे 'डॅल्गोना काॅफी' वगैरे पॅटर्न पाडायची?

माझ्यामते चहा, काॅफी या भावंडांच्यात कोण श्रेष्ठ हा लढा वेगळ्या वळणावर येऊन थांबला आहे. या बहिण भावंडांच्यात काॅफी हे शेंडेफळ. कायमच हीचे जास्त लाड होतात हे साधारण निरीक्षण. मग टीव्ही शोच्या नावात काॅफी आली, तिथे चर्चा करणारे पुढ्यात मोठ्ठा मग्गा घेऊन एकदम स्टाईलीश चर्चा करु लागले. अर्थात त्यामुळे हीचा भाव थोडा चढलेलाच.
हळूहळू हळूहळू 'चहा' ने ही कात टाकली. ब्लॅक,रेड,अद्रक,ग्रीन अशा स्वरूपात मिळू लागला. पुर्वी ठराविक 'अमृततूल्य' , किंवा गाड्यांवर असणारा चहा वेगवेगळ्या व्यावसायिक आऊटलेट रुपाने नावाजला जाऊ लागला. मग काॅफीला कुठल्या तरी नव्या अवतारात येणे आवश्यकच होते.  'शो मस्ट गो आॅन' असंच काहीस असाव

आता या डॅल्गोना चा सरळ गावठी अर्थ जो मी समजलो तो असा की काॅफी जी आपल्यासमोर येते त्यात दोन द्रव्यांचे थर वेगवेगळे दिसणे. हाच तो डॅल्गोना पॅटर्न.थोडक्यात सांगायचे तर

करुन  घ्या द्रव्यांचे ,
 वेगवेगळे लेअर
मग फोटो काढून करा,
डॅल्गोना काॅफी  शेअर 😉

हा डॅल्गोना पॅटर्नचा # ट्रेंड आत्ता आल्यानंतर जरा विचार केला की अरे अनेकवेळा आपण या साच्यातून गेलोय की. अगदी लहानपणी बाबा रोज पहाटे "राम मंदीर "ते "विश्रामबाग " फिरायला घेऊन जायच्याआधी जबरदस्तीने दूध अंड द्यायचे. एका ग्लासात ते  अंड फोडायचे आणि वरुन दूध घातलं की झकास डॅल्गोना पॅटर्न बनायचा. अगदी सहज तीन लेअर म्हणजे खाली पिवळा बल्क, वर द्रव्य ( अंड्याची ग्रेव्ही म्हणूया का?  😊)  आणि तिसरा थर दुधाचा.  ते तिन्ही थर नुसते बघत बसावे असे वाटायचे. ( कारण चव फारसी आवडलेली नसायची 😬)  मग बाबा स्वत: उशीर होईल म्हणून पटापट ते तिन्ही थर एकजीव करुन प्यायला लावायचे. ही या पँटर्न शी झालेली पहिली ओळख.

शाळेतल्या मास्तरांनी तोंडावर उठवलेल्या चार बोटांचा थर इतर चेहऱ्यापेक्षा वेगळा दिसत असताना याला 'डॅल्गोना पॅटर्न' मधे घ्यायचे का हे तुम्हीच सांगा.
☺
शाळेतील बीजगणित+ भूमिती, इतिहास+ नागरिकशास्त्र +भूगोल,  हिंदी +संस्कृत असे वेगवेगळ्या थरातील पण एकमेकांशी संबंधित विषय हे माझ्या दृष्टीने 'डॅल्गोना पॅटर्नच"

आम्ही दहावीत असताना समजा भूगोलाचा पेपर रद्द झाला असता तर आम्ही अशी चारोळी नक्कीच केली असती

इतिहास म्हणाला नागरिकशास्त्राला
'आयसोलेशन' मधे आहे  'जाॅग्रफी'
या दु:खात दोघे मिळून
चल घेऊ "डॅल्गोना काॅफी'😷

आता जास्त वेळ न दडवता तुम्हाला सरळ घेऊन जातो केमिकल इंजिनियरींगच्या रसायनशास्त्र प्रयोग शाळेत. या ठिकाणी चार वर्षात असंख्य टेस्ट ट्यूब फोडल्यात. किती केमिकल्स, किती प्रकारे, किती प्रमाणात छोट्याशा त्या नळकांडीत घालून या डॅल्गोना पॅटर्नद्वारे 🔥घडवलेत याची गणती नाही. त्या चार वर्षात शनी-मंगळ युती कडून ही एवढे धडाम-धूम स्फोट झाले नसतील एवढे आम्ही स्फोट प्रयोगशाळेत केले. बरं हे कळलं, जेंव्हा अंतीम वर्षानंतर काॅलेजमधून परत जाताना मिळणा-या डिपाॅझीटचा आकडा वरील करामतींमुळे सर्रकन खाली आला तेंव्हा.

बाकी तुम्हीही अनेक प्रकारे हा पॅटर्न अनुभवला असणार. काही नशीबवान असतील ज्यांनी खरोखरच अशी काॅफी पिली असेल. काही जणांनी सूर्योदय, सूर्यास्तावेळी आकाशात दिसणाऱ्या "डॅल्गोना छटा" बघितल्या असतील किंवा अगदीच कुणीतरी ओरडून ते बघ असं दाखवलेलं 'इंद्रधनुष्य' 🌈असेल.

आता यातलं कुणी काहीच केलं नसलं तरी तुम्ही नक्कीच नशीबवान आहात की गेली अनेकवर्षे तुम्ही ललित,विडंबन,कविता,चारोळी युक्त 'टुकार डॅल्गोना पॅटर्न  ललित' वाचत आलात, आणि जे आत्ताही केलंतं 😄

📝अमोल
१३/०४/२०२०
poetrymazi.blogspot.in